Mijn verhaal: zwanger willen worden deel 6

Het begint nu allemaal wat zwaarder te worden merk ik. Ik krijg last van mijn rug, traplopen (en gewoon lopen trouwens ook) gaat 5x zo traag. In mijn pauze loop ik altijd even een rondje buiten en ga ik even dorp in voor wat kleine boodschapjes. Tegenwoordig pak ik de fiets hiervoor want anders kan ik 2x zo lang uittrekken voor mijn pauze voor het heen en weer lopen. Welkom in het derde trimester!

8 mei is ook de cursus zwanger en fit begonnen. Het is een gezellige groep meiden. De ene helft is rond dezelfde tijd als ik uitgerekend en de andere helft is wat later uitgerekend. Hopelijk kan iedereen de partneravond bijwonen op 3 juli en is niemand voortijdig bevallen. Al bestaat de kans wel. Ik vond zwanger en fit erg leuk en leerzaam. We deden altijd oefeningen op de grond, op een bal en op cardioapparatuur. Ook kregen we “theorieles”. Er werd verteld hoe de bevalling gaat en wat er allemaal met je lichaam gebeurt. Ik vond het ook altijd erg gezellig; wekelijks een uurtje bezig zijn, kletsen, zeuren, klagen met meiden die hetzelfde meemaken.

27 mei zijn ze van de babywinkel geweest om de kast aan te passen. De hele linkerkant moest vervangen worden. Chris was vrij en vertelde dat ze toch wel weer zo’n 1,5 uur zijn bezig geweest. Gelukkig namen ze deze keer de rotzooi wel mee en anders had hij daar wel voor gezorgd.

6 juni hadden we de volgende controle. Ik was alweer 32 weken en 6 dagen zwanger. Alles gaat nog steeds goed. Mijn bloeddruk was ook weer goed en de kleine deed het ook weer voorbeeldig. De kleine lag zelfs al vast in mijn bekken. Nog maar 3 weken tot mijn verlof begint. Ik kijk er wel naar uit hoor. Ik begin het wel een beetje zat te worden. Twee weken voordat mijn verlof begint komt mijn vervangster op het werk en kan ik haar in gaan werken.

De volgende controle was dinsdag 18 juni om half 10 ’s avonds. Ja het begint een beetje eentonig te worden, maar alles was weer goed. Kleine lag nog steeds vast in mijn bekken, hartslag kleine was goed en bloeddruk mama was ook goed. Deze week waren Chris en ik ook allebei jarig. Vrijdag de 21e vierden we het voor de familie en zondag de 23e voor de vrienden. Beide dagen waren erg gezellig en we zijn goed verwend door onze gasten. Van een aantal mensen hebben we ook spulletjes voor de baby gekregen en dat komt natuurlijk altijd van pas. Verder hebben we aardig wat geld gehad. Deze week is ook mijn vervangster op het werk begonnen. Gelukkig pakt ze het goed op en past ze goed in het team. Tussen ons klikt het gelukkig ook goed. Als ik na mijn verlof terug kom dan zullen we op de woensdagochtend elkaar toch zien en misschien dingen aan elkaar moeten overdragen of zo. Ze is 24 jaar, getrouwd en heeft een dochtertje van een 5 maanden. Tussendoor hebben we dus wel wat gekletst over moederschap en zwangerschap en dergelijke.

Jeeeeeh de laatste week werken!!! Heerlijk hoor, dat aftellen. Helaas hadden we deze week ook een begrafenis. De schoonvader van mijn schoonmoeder overleed en werd begraven. De beste man was niet de opa van Chris, want mijn schoonmoeder is ongeveer 10 jaar samen met haar huidige man. Vrijdag de 29e zat ik ’s avonds nietsvermoedend op de bank tv te kijken toen de deurbel ging. Toen ik de deur openmaakte stonden daar een groot deel van mijn vriendinnetjes en mijn moeder. Zij verrasten mij met een babyshower!!! Ik mocht nog net mijn schoenen aan doen en werd toen meegenomen naar het huis van een vriendin die een stukje verderop woont. We kwamen binnen en de woonkamer was versierd in roze en blauw. De tafel stond vol met allerlei lekkers en na wat gedronken te hebben, begonnen we met de spelletjes. We moesten kinderliedjes zingen, ik moest geblinddoekt een luier om doen bij een pop, babywoorden verzinnen van bepaalde selectie letters, zo snel mogelijk was ophangen met een telefoon aan je oor en als klap op de vuurpijl mocht ik nog samen met iemand een wedstrijdje flesje leegdrinken doen. Tussendoor mocht ik nog cadeautjes uitpakken. Er zaten weer allemaal leuke dingetjes bij!

En toen had ik verlof! Ik heb een lekker rustig weekje gehad. Beetje gerommeld in huis, samen met mama nog wat schoongemaakt in huis, genoten van het goede weer en weer naar de verloskundige geweest. De afspraak was donderdags en vrijdags was ik 37 weken, de grens om thuis te mogen bevallen. Ik kon het niet laten om even te vragen wat als deze avond mijn vliezen zouden breken, zou ik dan nog naar het ziekenhuis moeten. Nee hoor zei ze, dan begeleiden wij gewoon je bevalling. De kans dat het na 12 geboren gaat worden is het grootst. Eerder deze week werd ik gebeld door een collega en zij vroeg of ik vrijdag einde van de middag begin van de avond wat te doen had. Nee zei ik. Ik moest dit maar even vrijhouden en ik zou later meer horen. Vrijdagochtend belde mijn vervangster en zij zei dat ik om 17:00 bij een restaurantje in dorp werd verwacht. Eenmaal daar aangekomen vrijdagmiddag bleek dat een groot deel van mijn collega’s zou komen om nog even een drankje te doen. Erg gezellig! Ik kreeg ook nog een bos bloemen en samen met de directie en nog 2 collega’s bleven we ook nog wat eten daar. Om kwart voor 8 was ik weer thuis. Toch nog even gezellig om zo met collega’s te kletsen. Zaterdags ben ik met vriendinnetjes nog een dagje naar Amsterdam geweest. We hadden onwijs lekker weer, hebben lekker gewinkeld en lekker terrasjes gepakt tussendoor. Voor Chris hadden ze deze avond een mannen babyshower georganiseerd. Met de mannen bij elkaar, bbq-en, biertjes drinken en slap ouwehoeren. Ze hadden ook nog een gezamenlijk cadeau gekocht (op aanraden van mij, hihi) en dat was een wippertje voor de kleine. En ze hadden ook nog wat spulletjes van Ajax gekocht, de favoriete voetbalclub van Chris. Dit waren 2 rompertjes, een pyjamaatje en een speelgoedballetje.

Week 2 van mijn verlof had nog lekkerder weer! Deze week ook weer lekker rustig aan gedaan. De laatste dingen in orde gemaakt voor de komst van de kleine en de verloskundige krijgt nu wekelijks een bezoekje. Hier was alles ook weer goed. Sinds deze week heb ik veel harde/gespannen buiken en druk aan de onderkant. Dit kan nog geen kwaad zei de verloskundige.

Week 3 van mijn verlof is ook lekker rustig verlopen. Het weer was de afgelopen tijd warm en benauwd, niet echt lekker om te bevallen. Gelukkig dacht de kleine er net zo over en is blijven zitten. Donderdags weer naar de verloskundige geweest en alles was goed.

En toen was het week 40. Warm, warm, warm en nog eens warm. Deze week is er een hittegolf bereikt in Nederland. Ik vond het buiten niet uit te houden en heb veel binnen gezeten. Ben ook vaak ’s nachts wakker geweest. Donderdags weer naar de verloskundige geweest. Moeder en kind waren weer goed gekeurd. En toen begonnen we over strippen. Nee, de kleding bleef gewoon aan hoor. Ik zei dat ik daar wel wat voor voelde, want die hitte komt ook m’n neus uit. En om dan nog met zo’n buik rond te sjouwen, pff. We hebben een afspraak gemaakt voor de zaterdag.

Zaterdag net na de middag stond 1 van de dames van de praktijk voor de deur om mij te strippen. Ze ging eerst checken of ik überhaupt al een beetje ontsluiting had. Dit was het geval, al 1,5 cm ongeveer. Toen ging ze de vliezen een beetje los maken van de baarmoederwand. Hierdoor komt het hormoon oxytocine vrij en hierdoor kan de bevalling op gang komen. Na het strippen zei de verloskundige wel dat de ontsluiting nu al wel tussen de 2 en 2,5 cm was. Die heb ik in ieder geval alvast gewonnen. Ik heb de hele dag een apart gevoel gehad in m’n buik en zo, maar het heeft helaas niks geholpen. De volgende dag ook niks aan het handje. Heb wel geregeld harde/gespannen buiken en voel wel druk van onder. Komende week komt ze nog een keer strippen. Wel fijn dat het gewoon lekker thuis gedaan wordt.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Mijn verhaal: zwanger willen worden deel 5

14 februari hadden we een reguliere controle bij de verloskundige. Ik was inmiddels bijna 17 weken zwanger. Dit was de eerste keer bij de verloskundige dat ik geen echo zou krijgen. Maar gelukkig gingen we wel naar het hartje luisteren. Dat was nog even zoeken maar uiteindelijk een goed kloppend hartje gevonden en de verloskundige was tevreden. Ze hoorde ook dat het kindje goed aan het bewegen was in het vruchtwater. De volgende afspraak die we in gingen plannen was de 20 weken echo. Deze werd voor 4 weken later in de agenda gezet, 13 maart.

Vier weken wachten duurt lang. Naar mate de tijd vorderde werd ik weer onzekerder. Ik voelde ook nog bar weinig. Na ongeveer 2 weken dacht ik wat geaai aan de binnenkant van mijn buik te voelen. Dit heb ik een paar keer gevoeld en daarna voelde ik het niet meer. In de derde week had ik echt een dipje, onzekerder dan dat kon echt niet. Ik was bijna in staat de verloskundige te bellen omdat ik wilde weten of het nog wel goed zat daarbinnen. Ik weet het, het had gemogen, maar toch voel je je bezwaard. In de vierde week kreeg ik weer wat moed. Ik begon ook af en toe een soort beweging te voelen. En toen was het 13 maart, half 11 in de ochtend. Wij naar de verloskundige. Lekker liggen op de tafel, gel op de buik, apparatuur aan en beginnen maar. Even zoeken hoe de kleine lag en al snel zag ik iets wat op een kloppend hartje leek. Gelukkig, de kleine doet het nog. De kleine werd helemaal nagelopen. Er werden gelukkig geen gekke dingen geconstateerd en het ligt mooi op schema! Erg mooi om te kunnen zien hoe het er nu allemaal uitziet. In lengte zit de kleine nu ongeveer op 25 centimeter en in gewicht was het ongeveer 325 gram. Mijn zwangerschap zit nu op de helft, de lengte van de kleine ook ongeveer, maar het gewicht dient nog zeker 10 keer zo veel te worden! De kleine was ook lekker aan het bewegen. De verloskundige nam tussendoor nog even een telefoontje aan en toen voelde ik iets in mijn buik. Ze kwam weer terug, ging verder en constateerde dat de kleine gedraaid was. Dat had ik dus gevoeld! Een lekkere druktemaker en draaikont dus. Na nog even mijn bloeddruk te hebben gemeten (was ook goed), m’n fit to fly verklaring te hebben gekregen (gingen eind maart lekker 9 dagen op vakantie) en nog wat gekletst te hebben, gingen we weer weg. De volgende afspraak was ook al gemaakt en na de vakantie mogen we weer terugkomen. We hadden besloten dat we nu ook maar gelijk door gingen naar het gemeentehuis voor de erkenning. Erkennen van de ongeboren vrucht, heet het officieel. Nou, hoe plastisch kun je het maken. Wij komen binnen, trekken een nummertje en zijn vrijwel gelijk aan de beurt. Wat kan ik voor jullie doen, zegt de dame achter de balie. Waarop ik antwoord, hij komt z’n kind erkennen. De mensen achter de balie vonden dat schijnbaar grappig, want ze begonnen te lachen. Het is toch zo? Wat moet ik dan zeggen, hij heeft me bezwangerd, wij komen voor de erkenning van onze ongeboren vrucht? De formaliteiten werden geregeld en we kregen nog wat informatie mee. Zo, weer een stapje verder.  

Zo en weer een stap verder. Turkije was heerlijk!!! Lekker tot rust gekomen daar en van de zon genoten. Eigenlijk zouden we dinsdag 9 april controle hebben bij de verloskundige. Maar maandags werd ik gebeld of de afspraak verplaatst kon worden. Een van de dames van de praktijk was het weekend bevallen en er kon dinsdags geen spreekuur gedraaid worden. Geen probleem hoor. De afspraak werd verplaatst naar vrijdag 12 april. Ik was toen precies 25 weken zwanger. Bloeddruk was weer goed en verder ook geen klachten. Hup op de tafel om even naar het hartje van de kleine te luisteren. Deze klonk ook goed. Het is alleen wel nog steeds een druktemakertje want ze moest telkens opnieuw het hartje zoeken. De kleine was lekker beweeglijk. Zelfs nog twee keer voelen schoppen tegen dat ding wat op m’n buik zat. De verloskundige voelde dat ook. De volgende afspraak hebben we gemaakt voor over 3 weken, op 1 mei. In die week werd ik ook nog gebeld door de babywinkel. Er was op een bepaalde route een plekje vrijgekomen, of ze onze babykamer eerder konden leveren. Het zou op donderdagmiddag 2 mei na 3 uur worden. Helemaal top! Dan ben ik toch al vrij. Mijn schoonvader was al begonnen met schilderen in de babykamer. Gelukkig hoeft er alleen maar kleur op de muren, want de rest was al netjes. Op 3 mei komen ze inmeten voor de gordijnen.

1 mei was het weer tijd voor een controle bij de verloskundige. Ik was weer wat onzekerder geworden de laatste week omdat ik de kleine niet veel of regelmatig voelde (de placenta zit aan de voorkant). Ik heb dit ook met de verloskundige besproken en zij zei dat als ik twijfelde dat ik gewoon moest bellen en dat er dan altijd even naar het hartje geluisterd kan worden. Verder was alles weer goed. De vervolgafspraak die we maakten was voor de 30 weken echo. Deze was gepland voor 16 mei. De dag erna ben ik 30 weken maar dat maakte niks uit. Eindelijk weer een echo! Even spieken hoe de kleine er nu uit ziet. Hopelijk kan er een mooi plaatje van het hoofdje gemaakt worden, want die vond ik met de 20 weken echo niet echt mooi.

Donderdag 2 mei ging ik ’s middags naar huis en toen waren net de mannen van de babywinkel er. Vriendlief was ook gezellig thuis dus af en toe gingen we samen even kijken hoe het kamertje vorderde. Met een uurtje of 2 hadden ze alles in elkaar gezet. Behalve de box en de wagen, want dat deden ze nooit. Het enige nadeel was dat de kledingkast niet helemaal werkte zoals deze hoorde te werken. Er moet dus een afspraak ingepland worden om deze te komen aanpassen. Grrrrr, daar baalden we wel van. En nog een nadeel was dat ze de dozen niet meenamen. In de tuin lag dus een hele stapel karton wat we zelf mochten opruimen. Dat was voor latere zorg want eerst gingen we de wagen even in elkaar zetten. Dat ging redelijk soepel. De box was daarna aan de beurt. Nou dat ging iets minder soepel. Wat een rotding zeg. Ik was het op een gegeven moment zat om de hele tijd op de grond te zitten dus hebben we het maar even zo gelaten. ’s Avonds ging ik even naar dorp met een vriendin en toen ik thuis kwam stond de box in elkaar. Vriendlief had ‘m in elkaar gezet samen met de man van z’n moeder. Kleed lag er ook al in zelfs! Helemaal leuk! Zaterdags heb ik lekker alle meubeltjes schoongemaakt en gezogen waar ik bij kon, want overal zat piepschuim.

Donderdag 9 mei was het Hemelvaartsdag en was ik lekker de hele dag vrij. Vriendlief moest wel werken helaas. Ik ben lekker rustig opgestart die dag, lekker uitgeslapen enzo. Toen vriendlief naar z’n werk was begin van de middag, ben ik ook in beweging gekomen. Ik ben de hele middag bezig geweest met alle babyspullen uitzoeken. De commode heb ik ook vast ingeruimd en ook wat spullen in de kast gelegd. Ook al moet deze over een paar weken weer uitelkaar, dan heeft het in ieder geval een plekje. Het is nu ook allemaal van onze kamer af. Speelgoed wat we nog niet gaan gebruiken (we hebben 1 grote tas vol gehad van kennissen) heb ik boven op zolder gezet. De kleertjes en lakentjes zijn nog niet gewassen, dat doe ik over een paar weken wel een keer.

16 mei in de avond hadden we de 30 weken echo. Eigenlijk zou ik de volgende dag pas 30 weken zijn, maar het liep niet op een dag zei ze. Eerst even bloeddruk meten en een klein prikje in m’n vinger voor het ijzer te meten. Beiden zagen er goed uit. Daarna mocht ik op de tafel gaan liggen en kreeg ik de echo. Heerlijk om die kleine weer te kunnen zien bewegen. Er werden weer wat zaken gemeten. De verloskundige ging ook even kijken of het haar op het hoofdje had. Ja hoor er werd een goede centimeter haar gemeten. Verder woog de kleine nu ongeveer 1500 gram en wordt voor het einde geschat op zo’n 6 pond. Als ze gelijk krijgt, is het gelukkig geen grote. Nou dat waren papa en mama ook niet bij de geboorte. Ik teken voor een gewicht tussen de 6 en 7 pond. De volgende afspraak werd ingepland en is gemaakt voor 6 juni om 9 uur in de ochtend.

Wordt vervolgd…

Mijn verhaal: zwanger willen worden deel 4

En ja intussen waren we erachter gekomen dat ik weer zwanger was! Pff de vierde keer in zo’n korte tijd. Natuurlijk waren we weer blij, maar ik was ook weer bang dat het fout kon gaan. Genieten kon ik niet van het idee. We besloten het VU te bellen voor een afspraak met een arts van de afdeling klinische genetica. Na eerst telefonisch van het kastje naar de muur gestuurd te zijn, kreeg ik uiteindelijk een arts aan de telefoon. Zij vroeg van alles en ook of ik nu zwanger was. Ja heel pril nog maar zei ik. We besloten een afspraak in te plannen en begin december mochten we bij haar op gesprek komen. Het was een erg informatief gesprek en we zijn een hoop wijzer geworden wat betreft translocaties en dergelijke. We moesten ook onze stamboom opgeven en of er bepaalde ziektes in de familie voorkomen. Ook is ons verteld wat de mogelijkheden zijn om te kijken hoe de chromosomen van het kindje zijn. Dit kunnen ze door middel van een vlokkentest of vruchtwaterpunctie achterhalen. Een vlokkentest kan vanaf 10/11 weken zwangerschap gedaan worden en de uitslag laat ongeveer 2 weken op zich wachten en een vruchtwaterpunctie kan vanaf 16 weken zwangerschap. Tijdens dit gesprek was ik 6,5 week zwanger. We hebben een vervolgafspraak gemaakt voor 3 weken later bij de gynaecoloog daar in het ziekenhuis. Twee dagen na het ziekenhuisbezoek hadden we onze eerste afspraak bij de verloskundige. Ze was blij ons weer te zien en hoopte dat nu alles goed zou gaan. Een groot deel van de intake konden we overslaan want die gegevens waren nog hetzelfde. En toen was het tijd voor de echo. Ze zei ik ga het eerst via je buik proberen. Ik ging liggen, broek los, shirt omhoog, gel op de buik en de echokop erop. Even zoeken en ja hoor ze zag wat en ze zag ook wat knipperen. Ze heeft ook nog even het geluid aan gehad zodat we het konden horen. Wat een gaaf geluid is dat zeg!!! Dat hadden we natuurlijk nog nooit gehoord! We hebben het ook nog even gehad over wat er in het ziekenhuis met ons besproken is en over de translocatie van vriendlief. Normaal zou een volgende echo-afspraak pas met ongeveer 12 weken zijn, maar gezien onze achtergrond en dus de onzekerheid waar we in zaten, kregen wij een extra echo ingepland rond de 9/10 weken.

Rond kerst hebben we aan onze ouders verteld dat er een kleintje onderweg was. En we hebben ze ook het hele verhaal verteld van de miskramen en de chromosoomtranslocatie. Na kerst hadden we de afspraak bij de gynaecoloog in het VU in Amsterdam. We hebben een goed en informatief gesprek gehad met haar. Zij heeft ons wat meer verteld over het uitvoeren van een vlokkentest en een vruchtwaterpunctie. Wij besloten om voor een vlokkentest te gaan. De translocatie is ook dermate duidelijk dat ze in het lab goed kunnen zien of ons kindje het wel of niet heeft. Want soms bij een vlokkentest kan het ook geen duidelijkheid geven en moet er alsnog een vruchtwaterpunctie gedaan worden. Tijdens het gesprek met de gynaecoloog belde de klinisch genetisch arts waar wij een paar weken daarvoor waren geweest. Zij vroeg of wij na dit gesprek ook nog even bij haar wilde langskomen, want ze wilde nog het een en ander met ons bespreken. Aan het einde van het gesprek met de gynaecoloog plande we een afspraak voor de vlokkentest. 17 januari werd de dag. Nog even een kort gesprekje bij de klinisch genetica gehad en toen op naar huis.

De dag na het ziekenhuisbezoek hadden wij een afspraak bij de verloskundige. Ze moest een exacte termijn vaststellen voor het ziekenhuis. Zodat zij weten hoever ik precies ben tijdens de vlokkentest. De verloskundige stelde voor om deze echo inwendig te doen, want dan kon ze beter kijken en beter de termijn vaststellen. Nou prima hoor, kom maar op met dat ding. We hadden beeld in de baarmoeder! En we zagen daar een druk spartelend frummeltje van 3,5 centimeter. Alles lag goed op schema voor de duur van de zwangerschap. Na uitvoerige metingen kwam de verloskundige tot de conclusie dat ik die dag precies 10 weken in verwachting was. Ik was dus 3 dagen langer zwanger dan ze naar aanleiding van de eerste echo dacht. Dus als ik de vlokkentest zou hebben, zou ik 12 weken en 6 dagen zwanger zijn.

Tot nu toe gaf het allemaal steeds meer hoop. Hartje klopte, kindje lag op schema, geen bloedverlies gehad. Ik was ook al verder zwanger dan dat ik de vorige keren ben geweest. Maar echt genieten durfde ik nog steeds niet en echt geloven deed ik het ook nog niet. Ja je weet dat er iets in je groeit, maar je voelt nog niks. Ik vond het allemaal nog steeds erg onwerkelijk.

17 januari, de dag van de vlokkentest. ’s Ochtends moesten we naar het ziekenhuis, dus ik was de hele dag vrij. Eenmaal in het ziekenhuis moesten we eventjes wachten en uiteindelijk mochten we meekomen. We werden naar een behandelkamer gebracht en ik mocht gaan liggen op de tafel. Shirt omhoog en broek op half 11. Een vlokkentest gaat onder echobegeleiding. De echoscopiste ging eerst even kijken waar mijn placenta lag en hoe het kindje lag. Ze liep ook even snel een aantal dingen na. We kregen ook nog 2 mooie foto’s mee voor in het plakboek. Het kindje zag er nu al echt uit als een minimensje, dat was de vorige keren wel anders. Je zag echt al de ruggengraat en de kamertjes van het hartje. Toen kwam de arts en kon de behandeling uitgevoerd worden. Mijn buik werd ingesmeerd met jodium en onder begeleiding van de echo werd gekeken waar de arts ging prikken. Na wat gedruk op mijn buik had ze een mooi plekje gevonden. Ze vertelde mij dat ze ging prikken. Wat een vervelend gevoel is dat zeg. Eerst de prik door de buikwand en het vervelendst was de prik door de baarmoederwand. Maar de naald zat erin en het weefsel/vloeistof werd opgepompt. Daar voel je niks van maar het is wel een apart geluid. Ik heb ook niet gekeken naar hoe ze met mij bezig waren, maar continue naar het scherm waar het beeld van de echo op te zien was. Ze hebben genoeg af kunnen nemen en toen de naald uit mijn buik was liep de echoscopiste nog even alles na. Ik mocht voorzichtig weer ophoog komen en mij fatsoeneren. We hadden nog even een nagesprekje met de arts. Over twee weken zouden we via de klinisch genetisch arts de uitslag horen. Ik moest me de rest van de dag rustig houden en lekker op de bank blijven zitten/liggen. Ik mocht geen zware dingen tillen of zo. De volgende dag mocht ik in principe ook weer gewoon werken, als ik maar niet 6x achter elkaar de trap op en af zou vliegen en niet met mappen ging lopen sjouwen. De rest van het weekend ook nog even rustig aan en geen gekke dingen doen. Dat ging helemaal goed komen. De volgende dag voelde ik mij wel alsof ik van de trap gevallen was. Zo’n spierpijn had ik. Ik gebruikte deze smoes ook op mijn werk, want er werd wel opgemerkt dat ik wat moeilijk liep.

De week erna had ik een afspraak bij de verloskundige en zij zou de nacontrole doen naar aanleiding van de vlokkentest. Even checken of er geen bloeduitstortingen te zien waren en of alles goed was met het kindje. Dit was allemaal in orde. We kregen steeds weer een beetje meer hoop. Inmiddels was ik al bijna 14 weken zwanger en alles verliep nog steeds voorspoedig.

Weer een week later was de dag van de uitslag. Ik had aangegeven of ze op donderdagmiddag wilde bellen met de uitslag. Dan zou ik lekker thuis zijn en niet op mijn werk. Ongeacht het nieuws vond ik dat toch het prettigst. Ik was best moe deze middag en ben lekker op de bank gaan liggen en tv kijken. Ik ben denk even weggedommeld en toen werd ik wakker van de telefoon. Ik nam op en het was de klinisch genetisch arts van het VU. Zij had goed nieuws voor ons! Het kindje was chromosomaal compleet. Het heeft alleen wel dezelfde translocatie als Chris. Maar we zijn echt super blij dat het we dit kindje een leven kunnen bieden. Alle spanningen vielen van mij af. De arts heeft nog even wat dingen doorgenomen en daarna wenste ze mij verder een voorspoedige zwangerschap toe. De eerste die ik ging bellen was natuurlijk Chris!!! Eerst kreeg ik hem niet te pakken maar even later belde hij terug en kon ik hem het goede nieuws vertellen. Hij was ook super blij! Daarna waren ouders en schoonouders aan de beurt. Schoonzusje zat bij schoonmoeder dus die was ook gelijk op de hoogte. We hebben het gelijk gedeeld met onze vriendengroep. Ik ben de hele avond met telefoons in de weer geweest, bellen, sms-en, whatsappen. In het weekend hebben we naar een aantal mensen een email gestuurd met het hele achterliggende verhaal. En we zijn dat weekend ook gelijk naar de babywinkel geweest om ons te oriënteren voor een kamertje en een kinderwagen. Het bleek dat er een bepaalde aanbieding dat weekend afliep dus we besloten om gelijk de kamer en wagen maar te bestellen.

Wordt vervolgd…..

Mijn verhaal: zwanger willen worden deel 3

De verloskundige wees ons er bij het laatste bezoek op dat wij nu naar het ziekenhuis mochten voor bloedonderzoek. Dat mag als je twee keer een miskraam heb gehad. Ze had ons hier het een en ander over uitgelegd en een verwijsbrief opgesteld. Een paar dagen later belde ik met het ziekenhuis om een afspraak hiervoor te maken. Begin september hadden we die afspraak met een gynaecoloog. Sorry dat ik het moet zeggen maar wat een hork van een vrouw was dat zeg. Volgens mij had ze of zelf geen kinderen  of heeft ze deze nooit kunnen krijgen. Echt waar, geen greintje medeleven toonde die vrouw. Ze haalde de statistieken er maar even bij. Ja je bent nog jong, je hebt nog maar 2 miskramen gehad, dus je hebt nog zoveel procent kans op een goede gezonde voldragen zwangerschap. Oh ja en dat er hoogstwaarschijnlijk toch niks uit die bloedtest zou komen. Ja ja mens, wij zijn al ruim 1,5 jaar bezig en vinden het nu welletjes geweest. We willen weten of er misschien iets mis is. Ik moest ook nog maar een inwendige echo laten maken om te kijken hoe mijn baarmoeder en eierstokken en zo er uit zien. Nou dat kon ik haar zo ook wel zeggen dat de verloskundige daar al naar gekeken had. Maar ach, vooruit, wat jij wil. Wij naar de prik-poli en allebei wat buisjes bloed laten afnemen. De uitslag voor dit onderzoek laat helaas 2 maanden op zich wachten. Twee weken na het gesprek die inwendige echo gehad en dat zag er allemaal goed uit. De echoscopiste zag dat er weer eitjes aan het rijpen waren in m’n eierstokken dus dat werkte allemaal weer goed.

We spoelen door naar oktober. Halverwege deze maand gingen we met vrienden een paar dagen naar Maastricht. Lekker shoppen en onze voornaamste reden was eten bij Beluga (een 2 sterren restaurant). Het was rond de datum dat ik wel/niet ongesteld zou moeten worden. Dus ik dacht laat ik er voor de zekerheid alvast een testje tegenaan gooien. Ik wilde toch weten of ik die goddelijke wijnen zou moeten laten staan. Met weinig hoop deed ik een test. En ja hoor positief! Maar ja, moet ik nu blij zijn of bang dat het misschien weer fout gaat. Ik wist even niet meer wat ik nu moest voelen. Ja, je bent toch blij, maar wel heel voorzichtig. Een paar dagen later op de dag van vertrek naar Maastricht doe ik nog even een testje. Nog steeds positief. Nog even plassen voordat we worden opgehaald. Ik veeg af en zie een klein streepje lichtroze. Verdomme!!! En ja hoor tijdens de 3 uur durende autorit naar het zuiden krijg ik krampen. Het is niet zo heftig als de vorige keren. Het voelt nu aan als een iets heftigere menstruatie. Maar het blijft een klote gevoel. Chris ziet al aan mij dat het weer niet zo heeft mogen zijn. Drie keer is geen scheepsrecht bij ons. ’s Middags in Maastricht zitten we op een terras. De mannen bestellen een biertje, mijn vriendin besteld een wijntje en ik doe hetzelfde. En mocht er toch een wonder geschiedt zijn, dan is het eigenlijk nog niet echt schadelijk voor die kleine. ’s Avonds lekker in een restaurantje gegeten en daarna terug gelopen naar het hotel. Daar in de lobby nog wat gedronken en spelletjes gespeeld. De volgende dag zijn we eerst lekker wezen shoppen en ’s avonds hebben we heerlijk gegeten en gedronken bij Beluga!

Half november. Ik had een belafspraak met het ziekenhuis staan voor de uitslag van het bloedonderzoek. Die hork van een gynaecoloog belde aan het einde van de middag met de uitslag. Bij mij was alles goed, de stolling van mijn bloed was goed en er waren ook geen chromosoomafwijkingen geconstateerd. Maar bij Chris was dat helaas wel het geval. Er was bij hem een gebalanceerde chromosoomtranslocatie geconstateerd. Dit houdt in dat wel alle chromosoomonderdelen aanwezig zijn, maar dat er twee stukjes met elkaar verwisseld zijn. Bij hem zit een stukje van chromosoom 4 op 10 en het stukje van 10 op 4. Dit kan geen kwaad. Hij is gewoon normaal. Waarschijnlijk komen de miskramen hierdoor. Ze legde mij het een en ander uit. Je hebt 23 paar chromosomen. Bij voortplanting geef je de helft door om het embryo te creëren. Dus van elk chromosoompaar geef je 1 streng door in een zaadcel of eicel. Als de eicel en de zaadcel samensmelten ontstaat hierdoor het embryo. Het embryo heeft dan weer een compleet setje chromosomen. Bij een translocatie zoals bij vriendlief kan dit voor problemen zorgen als je zwanger wil worden. Er zijn 3 combinaties mogelijk voor het doorgeven van de chromosomen:

  1. Je geeft van elk chromosoom de gewone intacte strengen door. Resultaat is een gezond kindje zonder chromosoomafwijking;
  2. Je geeft van elk chromosoom de met elkaar verwisselde strengen door. Resultaat is een gezond kindje met een chromosoomtranslocatie;
  3. Je geeft maar 1 verwisselde streng door en van de ander de gewone intacte streng. Resultaat is een incompleet chromosoompatroon. Van 1 chromosoom te veel en van de ander te weinig. Dit resulteert vaak in een miskraam. Het vrouwelijk lichaam herkent dat er iets niet klopt met het embryo en stoot dit af. Of het wordt wel een doorgaande zwangerschap, maar in een later stadium overlijdt het kindje in de buik of komt nauwelijks levensvatbaar ter wereld.

 

Hoogstwaarschijnlijk is bij mijn 3 miskramen optie 3 aan de hand geweest. Achteraf ben ik hier heel blij mee dat mijn lichaam heeft herkend dat deze kindjes geen leven zouden hebben als het wel geboren zou worden. De gynaecoloog verwees ons door naar het VU in Amsterdam voor verdere begeleiding en uitleg. De afdeling klinische genetica van dit ziekenhuis heeft ook het bloedonderzoek gedaan. Ik kreeg een telefoonnummer wat ik kon bellen voor een afspraak. Chris kwam thuis van zijn werk en toen heb ik hem verteld wat de gynaecoloog heeft gezegd. Hij baalde natuurlijk wel een beetje dat het aan hem lag. Maar hij kon dat ook niet weten en nu weten we gelukkig wat er aan de hand is.

Wordt vervolgd…..

Mijn verhaal: zwanger willen worden deel 2

De volgende dag op werk voelde ik me niet echt lekker. Ik bleef oud bloed verliezen en in de middag kreeg ik zelfs krampen. Eind van de middag voordat ik naar huis ging, ging ik nog even naar het toilet. Broek naar beneden en ik schrok. Ik zag helderrood bloed. Dit gaat de verkeerde kant op dacht ik. Maar misschien is het 1 vruchtje dat aan het afstoten is, of is het iets heel anders. Er schiet van alles door je hoofd op zo’n moment. ’s Avonds kwam er ook nog een vriendinnetje eten want Chris was aan het werk. De hele avond krampen gehad en bloed verloren. Maar gelukkig kon ik het goed aan. We hebben het toch rustig gehouden want we gingen dvd kijken. Einde avond toen Chris thuis kwam en vriendinnetje weg was, gelijk verteld wat er aan de hand was. Ik zou het allemaal even afwachten en de volgende ochtend de verloskundige bellen. Het was dan wel zaterdag maar ik vond het wel een dringend iets dus ik belde het noodnummer. Ik kreeg iemand aan de telefoon en zij heeft mij heel lief te woord gestaan. Ze ging even bellen of ik terecht kon voor een echo want eigenlijk doen ze dat niet op zaterdag. Niet veel later kreeg ik bericht terug dat ik kon komen voor een echo. Helaas kon Chris niet mee want hij moest werken en hij kon echt niet later beginnen. Ik heb nog even boodschappen gedaan en toen kon ik al naar de verloskundige. Eerst even verteld hoe de afgelopen dag waren gegaan en toen mocht ik gaan liggen voor de echo. De verloskundige moest mij helaas slecht nieuws vertellen. Allebei de vruchtjes waren zich naar de uitgang van de baarmoeder aan het werken. Dat verklaarde de krampen, het samentrekken van de baarmoeder. Ik kreeg het advies mee paracetamol te nemen, lekker op de bank te gaan liggen en rustig aan te doen. Ik liep als verdoofd naar huis en volgde het advies op. Thuis belde ik Chris op en vertelde hem het slechte nieuws. Hij baalde heel erg dat hij er nu niet voor mij kon zijn. Maar ik zei dat ik mij wel ging redden. Ik kroop lekker op de bank onder een dekentje. Ik had tijdens het boodschappen doen ook al een lekkere dikke chocoladereep meegenomen en heb deze lekker opgegeten. Soms ook af en toe lekker huilen. De paracetamol zwakte de krampen gelukkig wel af. ’s Avonds toen Chris thuis kwam nog even gehuild en toen ging ik lekker naar bed. Ik ging nog even plassen en zo en toen zag ik dat ik 1 vruchtje was verloren. Het zag er anders uit dan al het andere (sorry als je het tmi vindt). Nog 2 paracetamol genomen en toen lekker mijn bedje in gegaan.

’s Ochtends zag ik dat ik het andere vruchtje ook verloren was. Het ergste was dus achter de rug. Die dag nog wat kramp en bloedverlies gehad maar het ging wel. We zijn ’s middags nog even naar een feestje van mijn nichtje geweest, maar op een gegeven moment was ik het wel zat en zijn we naar huis gegaan. ’s Avonds nog een flinke huilbui gehad en weer bijtijds met paracetamol mijn bed in. De volgende dag was het Koninginnedag. Het ging gelukkig wel weer, maar heb het wel rustig aan gedaan. Einde van de middag, begin van de avond zat ik er wel weer doorheen en zijn we eten gaan halen en lekker naar huis gegaan. Chris baalde er wel een beetje van, maar hij is heel lief de avond thuis gebleven. Het bloedverlies heeft een paar dagen aangehouden en stopte toen.

Ik kreeg die week een sms’je van de verloskundige hoe het met mij ging en of ik haar even wilde bellen. Ik belde haar gelijk en vertelde haar hoe het de afgelopen tijd is gegaan. We hebben ook een afspraak gemaakt om te kijken of mijn baarmoeder schoon was. Tijdens deze afspraak was alles goed, baarmoeder schoon en er waren al weer eitjes aan het rijpen zag ze op de echo. Dat zag er gelukkig allemaal goed uit! De verloskundige zag ook niet in waarom we zouden wachten met verder proberen dus ik ben verder gegaan met de ovulatietesten. Deze ronde was het niet raak, maar ergens wel blij dat alles weer gewoon werkt.

Eind juni ging ik met een groep vriendinnen een lang weekend weg. En je voelt het denk al aankomen, in dat weekend zou mijn eisprong zijn. Nou ja helaas dan maar. Na een zeer geslaagd weekend kwam ik maandagavond laat weer thuis, moe dus geen polonaise aan mijn lijf. Chris had ik toch best wel gemist dus de volgende dag hadden we het best gezellig ’s avonds. Kans was verkeken dachten wij. Totdat ik een goede week later zere borsten kreeg. He, hoe kan dat, waar komt dat vandaan? Het zal toch niet? Ik dacht ik wacht het nog even af, ik kijk het nog even aan. Maar ik werd inderdaad niet ongesteld en had dezelfde klachten als 3 maanden daarvoor. Dus ik deed een test en deze was zo positief als wat! Blij maar ook de onzekerheid sloeg toe. Als het deze keer maar goed gaat. Ik heb bewust even gewacht met het bellen van de verloskundige, ik wilde eerst de 6 weken voorbij zijn. Ik wilde zeker een hartje kunnen horen bij de eerste echo. Begin augustus hadden we vakantie en ik heb de eerste dag van de vakantie de verloskundige gebeld. Ik was inmiddels 8 weken zwanger. De afspraak maakten we voor de vrijdag. Wij zouden die dag terug komen van een paar dagen weg in Nederland. Diezelfde dag ging ik ook weer oud bloed verliezen. Nee niet weer dacht ik. Maar geen krampen of zo. Woensdag gingen we weg. Die dag kreeg ik ook een zeurderige buikpijn. Het beloofde niet veel goeds. ’s Avonds uit eten bij een heerlijk restaurant. Ja daar moet je dan zeggen dat je zwanger bent terwijl je er eigenlijk geen vertrouwen in hebt dus met een dubbel gevoel de overheerlijke wijnen moet laten staan. De kok had mijn hoofdgerecht ook niet doorbakken, wat ik wel gevraagd had. Dat ging dus terug naar de keuken en kwam doorbakken terug. De volgende dag hebben we gewinkeld in de stad, lekker op terras gezeten en einde van de middag waren we weer terug op hotelkamer om ons om te kleden voor de avond. Deze hele dag ook weer krampen gehad en helaas ook bloedverlies. ’s Avonds wezen eten en daarna nog even in een kroegje de halve finale heren hockey van de olympische spelen gekeken. In het hotel hebben we nog even aan de bar gezeten voordat we weer naar de kamer gingen. ’s Nachts werd ik wakker om naar de wc te gaan. Ik voelde iets heel vreemds. Ik ging zitten en toen viel het vruchtje uit mij. Het was al best wel groot vond ik (vergelijkbaar met een ping pong bal). Een heel stuk groter als de vorige keer. Ik heb er even naar gekeken, heb doorgetrokken en ben weer naar bed gegaan. Het heeft helaas weer niet zo mogen zijn. De volgende ochtend heb ik het Chris verteld en net vlak voordat we naar beneden gingen voor het ontbijt belde er iemand van de verloskundige praktijk om de afspraak te verplaatsen naar de avond. Geen probleem maar het was eigenlijk al niet meer nodig zei ik. Hele verhaal in tranen uitgelegd. Ze wenste me sterkte en hopelijk snel tot ziens. ’s Avonds bij de verloskundige hebben we inderdaad de bevestiging gekregen dat mijn baarmoeder leeg was. En gelukkig ook schoon. Eenmaal thuis had ik toch zo’n behoefte aan een borrel. Deze heb ik dus ook heerlijk genomen!

Wordt vervolgd…..

Mijn verhaal: zwanger willen worden deel 1

December 2010. We hadden het er al eens over gehad, over kinderen. Ik had de maand ervoor net een nieuwe lading van de pil gehaald, maar toen ik in december met een nieuwe strip wilde beginnen, zei Chris dat het niet meer hoefde van hem. De pil dan. Eerder dat jaar waren we verhuisd, alles was op de rit, mijn vader was weer volledig hersteld van ziek zijn (eind 2009 was er blaaskanker geconstateerd), werk was stabiel en een aantal nare dingen achter ons gelaten. Het was een pittig jaar geweest. Ja het was tijd voor leukere dingen. 2011 zou ons jaar worden.

De eerste keer je cyclus afwachten nadat je gestopt bent met de pil is altijd spannend. Werkt het nog wel na 12 jaar rotzooi slikken? Hoe lang zal het duren voor je ongesteld wordt? De eerste cyclus hebben we afgewacht, niet bewust ‘geklust’ zoals dat genoemd wordt. Na een dag of 30 diende zich de eerste menstruatiekwaaltjes aan. Gelukkig het werkt nog. De volgende maand duurde het 28 dagen. Oké nu kunnen we een beetje bewust de eisprong gaan traceren. De maand erna werd ik weer ongesteld. En vanaf toen werd mijn cyclus langer en langer en werd ik dus niet zwanger. Mijn cyclus duurde gemiddeld zo tussen de 5 en 6 weken. Inmiddels had ik op internet ovulatietesten besteld want ik vond het wel erg lastig om zo uit de losse pols die eisprong te traceren. Maar ik ben ze ook gaan gebruiken om een beetje te weten wanneer ik m’n menstruatie wel of niet zou kunnen krijgen. Dit werkte beter. Het werkt hetzelfde als een zwangerschapstest. Je plast in een bekertje, dipt het stickje erin en wacht een aantal minuten tot de streepjes kleuren. Dit doe je elke dag rond de tijd dat je je eisprong verwacht. Als het tweede streepje licht begint op te kleuren is je eisprong in aantocht. Hoe donkerder het streepje hoe dichter je bij je eisprong zit. Logisch allemaal eigenlijk.

Inmiddels was het eind 2011 en ging ik toch wel een beetje twijfelen. Waarom lukt het niet? Zou het ons allemaal wel gegund zijn? Is er iets mis met ons? Steeds meer mensen om ons heen kregen kinderen. Natuurlijk was ik hartstikke blij voor iedereen en gunde ik het iedereen ook van harte. Ik ging niet in een hoekje zitten huilen als ik weer hoorde dat er een vriendin of kennis zwanger was, daar was ik nuchter genoeg voor. En Chris ook. Maar we dachten wel elke keer ‘waarom wij niet’. Als klap op de vuurpijl kregen we ook dit jaar een tegenslag te verwerken. Bij mijn moeder werd borstkanker geconstateerd. Ze ging het behandelingstraject in en in november begon ze met de chemokuren.

Begin 2012.  Ik had inmiddels al een aantal keer laten vallen of we niet misschien eens naar de dokter moesten gaan. Vriendlief wuifde dat een beetje weg kreeg ik het idee. Er is toch niks mis met ons. Het duurt gewoon even wat langer. In maart werd mijn moeder geopereerd en precies in die week was mijn eisprong. We zijn er in die periode niet heel bewust mee bezig geweest, we hadden wel andere dingen aan ons hoofd. De operatie was goed verlopen en mijn moeder herstelde goed en wonderbaarlijk snel. Begin april kreeg ik ineens heel erg gevoelige borsten. Op sommige momenten zelfs pijnlijk. Zo erg dat ik, als fervent buikslaper, niet meer op mijn buik kon slapen ’s nachts. Als ik over hobbeltjes fietste vloekte ik nog net niet hard op en Chris hoefde er maar naar te kijken of ik kreeg al de neiging hem te slaan. Stiekem wist ik al wat dit betekende. Maar ik durfde het nog niet te geloven. Het was ook nog voor de datum dat ik mijn menstruatie kon verwachten, dus ik verzweeg het nog even. Een week later, het was Pasen, was ik nog steeds niet ongesteld en besloot ik een test te doen. Inmiddels had ik Chris ingelicht en het was hem ook al opgevallen dat ik niet op mijn buik lag te slapen. Hij had ook al het gevoel dat het weleens raak kon zijn deze keer. Ik plaste in een bekertje en hield de test erin. En dan moet je rustig wachten. Het was eigenlijk alleen ter bevestiging maar toch is het spannend. Na de aangegeven tijd gewacht te hebben zei de test inderdaad dat ik zwanger was. Helemaal euforisch ging ik naar beneden en heb ik een paar uur glimmend op de bank gezeten tot ik het tijd vond om Chris wakker te maken. Hij houdt nog al van slapen en is niet het type dat op zondagochtend om 9 uur een ontbijtje voor mij maakt (helaas). Hobbel hobbel naar boven naar de slaapkamer, licht aan en hem proberen wakker te maken. “Schat, schat, ik heb een test gedaan vanmorgen en hij was positief!” Hij was al een beetje wakker en ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik het vertelde. Eindelijk is het raak!!! Een paar knuffels en kussen verder wilde hij de test zien. Op naar beneden want hij kon wel een bakkie gebruiken nu. Zo hebben we samen nog zitten glimmen op de bank. ’s Middags hadden we afgesproken met vrienden. Zij wonen een dorp verderop en het weer was niet echt denderend dus gingen we met de auto. Er werd mij gevraagd wat ik wilde drinken, nou doe maar een sappie of een frisje ofzo antwoorde ik. Geen wijntje? Nee ik drink helemaal niets als ik moet rijden. Het was erg gezellig en we besloten nog even lekker uit eten te gaan. Lekker naar de Argentijn. Jeetje wat is dat moeilijk zeg, iets kiezen terwijl je normaal altijd iets van rood vlees kiest. Nou ja dan maar spareribs (de kip en vis werden afgeraden door onze vrienden). En dat terwijl ik dat eigenlijk nooit vrijwillig neem. Heerlijk gegeten die avond en eigenlijk te laat naar huis gegaan. Ach, gezelligheid kent geen tijd, toch?

Inmiddels had ik de verloskundige gebeld en een afspraak gemaakt. Hier kon ik eind april terecht. Ik zou dan ongeveer 6 a 7 weken zwanger zijn. Een aantal dagen voor de afspraak begon ik wat oud bloed te verliezen. Ik raakte niet in paniek want ik had gelezen dat dat wel vaker voorkomt in dit stadium. Zolang het niet erger zou worden, kon ik het nog wel uithouden tot de afspraak bij de verloskundige. Eenmaal daar kregen we de intake. Allemaal vragen beantwoorden, bloeddruk meten en uiteindelijk kreeg ik ook een echo. Ik ging liggen op die tafel en kreeg de echo, een inwendige vanwege de vroege termijn. Ze ging zoeken en had al snel mijn baarmoeder in beeld. Ik keek op het scherm en mijn ogen werden groter, ik keek naar Chris en toen naar de verloskundige. Ik zag twee rondjes! Ja zei de verloskundige toen ze mijn blik zag, dat zijn er inderdaad 2. Laat ik nou al jaren zeggen dat ik best een tweeling zou willen. Dit was wel heel toevallig. Er was nog geen hartactie te horen maar dat kan nog op deze termijn. Het zag er verder allemaal goed uit. Het oude bloed dat ik verloor was ook niks schokkends. Zolang het maar niet helderrood ging worden en zolang ik geen krampen kreeg was er niks aan de hand. De volgende afspraak maakten we voor over twee weken. Helemaal euforisch gingen we weer richting huis. We gingen maar even boodschappen doen.

Wordt vervolgd…..

 

 

Wat als…….. De naam die jij in gedachte hebt voor je kind ook door vrienden wordt gekozen.

Het is ons overkomen. Bij de zwangerschap van Mila hadden we één jongens en één meisjesnaam. Gelijk met mij waren er nog een aantal vriendinnen/bekenden zwanger. Achteraf een risico bedacht ik mij, maar wij hadden er alle vertrouwen in dan niemand “onze” namen zou kiezen. Drie maanden voordat ik moest bevallen, beviel de zus van een collega van mij van een meisje. En toen mijn collega vertelde dat het meisje Mila heette, kreeg ik het toch wel een beetje warm. Gelukkig stond dit wel heel ver van ons af. Ze woonden niet eens bij ons in de buurt. Elke keer als er weer iemand bevallen was, was het een pak van ons hart dat het niet één van onze namen was.

Ongeveer 1,5 jaar na Mila haar geboorte was ik weer zwanger. Vlak na Mila haar geboorte hoorde ik een jongensnaam en toen zei ik tegen Chris, wat vind je daarvan als wij ooit nog een jongen mogen krijgen? De naam die we bij Mila hadden vonden we inmiddels niet leuk meer. Ik had er al geen wauw gevoel bij in mijn zwangerschap. Dus achteraf misschien een onderbuik gevoel geweest dat we een meisje verwachtte. Maar Chris vond die nieuwe naam ook super leuk gelukkig. Dit keer vond ik het voor een meisje heel erg moeilijk en we konden maar geen naam vinden. Toen we hoorden dat we een jongen kregen, stond de naam natuurlijk ook gelijk vast. Het zou Kai worden. Helemaal leuk en wij waren er al aan gewend. We spraken de naam nog niet bewust uit tegen de buik. Dus heel erg “gehecht” waren we er nog niet aan. Maar al met al was het wel “onze” naam. Weer was ik gelijk met een aantal vriendinnen/bekenden zwanger. En het merendeel kreeg net als wij een jongen. Maar wederom had ik er alle vertrouwen in dat onze zoon Kai zou gaan heten. We hadden dan ook geen reservelijstje.

Tot zondagochtend 19 april vorig jaar. Ik was goed 23 weken zwanger. We zaten lekker met z’n drieën  op de bank. Chris zei: “Nee, Miran, check je app”. Met onze vriendengroep hebben wij een groepsapp en die bedoelde Chris. Mila zei al “baby”. Maar ik dacht hoe kan dat dan, er is nog niemand uitgerekend. Ik opende de app en zag dat vrienden van ons die nacht 5 weken te vroeg ouders waren geworden van Kai. Nou echt mijn wereld stortte in. Ik begon te huilen en ben er echt de hele dag van overstuur geweest. Natuurlijk was ik wel blij voor onze vrienden en nog blijer dat het mannetje het naar omstandigheden goed deed. Maar het was onze naam. Een paar weken later gingen we op kraamvisite en bracht ik het toch ter sprake. Ze wisten precies hoe wij ons voelden want zij “moesten” ook een nieuwe naam kiezen. Een nichtje van hem had hun nummer één naam voor hun zoontje gekozen. Dus het was een soort kettingreactie bleek achteraf. Ze zeiden dat we het zelf moesten weten of wij ons mannetje ook Kai gingen noemen. Maar het voelde voor ons niet goed. Hoogstwaarschijnlijk zullen de jongens later bij elkaar in de klas komen, ze elk jaar op weekendje weg gaan met elkaar, vaak op verjaardagen zien en als ze op voetbal gaan daar ook bij elkaar in het team.

Dus ja, dan moet ineens op zoek naar een nieuwe naam. Dan moet je een naam loslaten die je al ruim een jaar in je hoofd hebt. Na veel tijdschriften en websites te hebben gescand op namen hadden ik er een aantal uitgezocht en daar hebben we de naam Raf gekozen. We hadden nu wederom geen reservenaam omdat degenen die nu nog voor mij moesten bevallen of een meisje kregen of ze stonden wat verder van ons af. En toch elke keer als we weer een berichtje kregen dat er iemand bevallen was, hield ik even m’n adem in bij het lezen van de naam. Gelukkig was er niemand die Raf gekozen had dus op 11 augustus konden wij vol trots onze zoon Raf noemen.

Liefs,

Miranda